Akran zorbalığında ‘sessiz çığlık’: Okula gitmek istemiyorum

HABERLERGündem HaberleriAkran zorbalığında ‘sessiz çığlık’: Okula gitmek istemiyorumGüncelleme Tarihi: Eylül 22, 2026 07:00

Söz konusu gelişmeye göre, bu isteksizlik, okul koridorlarında yetişkinlerin duymadığı sessiz bir çığlığa dönüşen akran zorbalığından kaynaklanabiliyor. Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi Temel Eğitim Anabilim Dalı Başkanı Prof. Dr. Vesile Alkan Korkmaz, “Çocuğunuz sadece tembellik ya da naz mı yapıyor sanıyorsunuz? Tekrar düşünmenizi öneririm” dedi.

Gündemin en çok konuşulan başlıklarından biri olan bu konuda, bugün pek çok çocuk, sırasına oturduğunda alaycı bakışların, kantin sırasında itilip kakılmanın ya da akıllı telefon ekranlarına sızan siber zorbalığın gölgesinde eğitim almaya çalışıyor. Korkmaz, yetişkinlerin yaptığı en büyük hatalardan birinin zorbalığı “Çocuklar kendi arasında halleder” veya “Bizim zamanımızda da vardı, büyüyünce geçer” diyerek basite almak olduğunu söyledi. Çocuklukta yaşanan zorbalığın etkilerinin okul dönemiyle sınırlı kalmadığına dikkat çeken Korkmaz, travma alanında gerçekleştirilen araştırmaların bu deneyimleri yetişkinlikte görülebilen yüksek kaygı, özgüven kaybı, depresyon ve travma sonrası stres bozukluğuyla ilişkilendirdiğini ifade etti.

 “Sana zorbalık mı yapıyorlar?” gibi doğrudan ve yanıtı sınırlayan bir soru yerine şu soruları sorun: - Okulda kendini rahat hissetmediğin bir yer var mı? - Bir arkadaşın böyle bir şey yaşasa ona nasıl yardım ederdin? - Yarın okulda bir şeyi değiştirebilseydin neyi değiştirirdin?

Aşağıdaki değişikliklerden birinin görülmesi tek başına çocuğun zorbalığa uğradığını göstermiyor. Ancak belirtilerin birden fazlasının ortaya çıkması, tekrarlanması veya giderek şiddetlenmesi durumunda nedenleri araştırılmalı ve bir uzmana başvurulmalı:

Konunun arka planına bakıldığında, - Daha önce severek gittiği okula aniden gitmek istememesi. - Özellikle okul sabahlarında karın veya baş ağrısından yakınması. - Mide bulantısı, iştahsızlık veya uyku sorunları yaşaması. - İçe kapanması, sık ağlaması veya öfke patlamaları yaşaması. - Arkadaşlarından ve okulda yaşananlardan söz etmek istememesi.

- Harçlığının ya da eşyalarının sık sık kaybolması. - Okul servisine binmek, teneffüse çıkmak veya kantine gitmek istememesi. Bunlar yerine “Sana inanıyorum”, “Bu senin suçun değil” ve “Bunu birlikte çözeceğiz” mesajları verilmeli.